زاویه ٔ محاطی

زاویه ٔ محاطی . [ ی َ / ی ِ ی ِ م ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) زاویه ای است که رأسش واقع بر محیط دائره باشد و دو ضلعش دو خطی باشند که از نقطه ٔ رأس (مفروض ) خارج شوندو دائره را در دو نقطه قطع کنند. (هندسه ٔ رهنما).