داو

این واژه در اوستایی به واتای [کردی] (معنی) نژاد، تبار، خانواده، تخمه، ریشه، نسل آمده است (فرهنگ واژه های اوستا، احسان بهرامی)؛ در واژه های پهلوی دیده نمی شود (فرهنگ واژه های پهلوی، بهرام فره وشی و مکنزی)؛ در واژه های پارتی، مانوی و سغدی نیز دیده نمی شود. در سنسکریت فعل سببی از du می باشد و به این واتاها (معانی) آمده است: بردن یا به رفتن برانگیختن، داغ کردن، سوزاندن. در گذشته به واتای نوبت بازی هم به کار می رفته که امروزه به کار نمی رود و پیشوندی است که صفت فاعلی می سازد و با واژه ی عربی طلب به کار می رود و از مصدر طلب، صفت فاعلی می سازد به واتای خواهان، خواستار. ***فانکو آدینات 09163657861