کفاف . [ ک َ ] (ع اِ)
۞ اندازه و مانند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مثل و مقدار. (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة). اندازه . (غیاث اللغات ). || روزگذار از روزی و قوت که مستغنی گرداند و از خواست بازدارد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). آنقدر معاش که کفایت کند و مستغنی سازد از طلب و آن روزی و معاش و خرج روزمره باشد. (غیاث اللغات ). آن اندازه از روزی که کفایت کند و بی نیاز سازد. (از اقرب الموارد). آنقدر که بسنده بود مردم را. (مهذب الاسماء).مقدار کافی . (ناظم الاطباء). آنچه برای زیستن بسنده باشد از مسکن و مطعم و ملبس . (یادداشت مؤلف )
: هرکه از دنیا بکفاف قانع نباشد و در طلب فضول ایستد چون مگس است ... (کلیله و دمنه چ مینوی ص
105).
آب زدند آسیای کام ز کینه
کینه چه دارند کاسیا به کفاف است .
خاقانی .
خاقانیا جوانی و امن و کفاف هست
بالای این سه چیز در افزای کس نیافت .
خاقانی .
بدان سرمایه ٔ راست شود و کفافی حاصل آید. (سندبادنامه ص
299).
تندرستی و ایمنی و کفاف
این سه مایه است و دیگران همه لاف .
نظامی .
یکی را کرم بود و قوت نبود
کفافش
۞ بقدر مروت نبود.
سعدی .
تا بدانی که مشغول کفاف از دولت عفاف محروم است . (گلستان سعدی ). پنجم کمینه پینه دوزی که به سعی بازو کفافی حاصل کند. (گلستان سعدی ).
و گر کفاف معاشت نمی شود حاصل
روی و شام شبی از جهود وام کنی .
ابن یمین .
-
کفاف دادن ؛ بسنده بودن . (یادداشت مؤلف )
: خم سپهر تهی شد ز می پرستی ما
کفاف کی دهد این باده ها بمستی ما.
(از امثال و حکم ج 3 ص 1220).
-
مقدار کفاف ؛ مقدار کافی که نه زیاد باشد و نه کم . (ناظم الاطباء).
-
وجه کفاف ؛ وجه بقدر احتیاج و بقدر کفایت .
(ناظم الاطباء).