خلنو

خُلِنو، بلندترین نقطه استان تهران[۱]، قله‌ای است در منطقه البرز مرکزی به ارتفاع ۴۳۷۵ متر[۲][۳]. خلنو و قلهٔ هم‌ارتفاع آن، آزادکوه، پس از دماوند و علم‌کوه سومین قله بلند البرز مرکزی هستند. خلنو، از جنوب به شمشک و رودبار قصران، از شمال به درهٔ رودخانهٔ وارنگه‌رود، از شرق به دشت لار (محدوده لواسانات) و از غرب به وسیلهٔ خط‌الرأس هرزه‌کوه به درهٔ رودخانه کرج منتهی می‌شود. قله خلنو (سمت راست تصویر) مسیرهای صعود متداول‌ترین مسیر صعود به قله خلنو از تنگه‌ای در شمال روستای لالان (در دهستان رودبار قصران) شروع می‌شود.[۳] در انتهای این مسیر دو یال، یک گودی، زیر قله تشکیل می‌دهند که به آن کاسه گفته می‌شود.[۴] عبور از کاسه راه تابستانه قله است. یال جنوبی کاسه به قله‌ای دیگر به نام برج (با ارتفاع حدود ۴۳۲۵ متر) منتهی می‌شود. با ادامه مسیر بر روی خط الراسی که از برج به سمت شمال می‌رود و عبور از تیغه‌های ژاندارک نیز می‌توان به خلنو رسید. عبور از خط الراس برج-خلنو به دلیل قسمت تیغه‌ای، مسیری چالشی محسوب می‌شود. راه دوم، صعود به قله‌های سرکچال و عبور از گردنه ورزا است که از شمشک (در بخش رودبار قصران) آغاز می‌شود. این مسیر هم ابتدا به برج و سپس به خلنو می‌رسد.[۴] برخی کوهنوردان هم راه سومی را از سمت روستای وارنگه‌رود پیشنهاد داده‌اند.[۵][۴] منابع 1. «سیمرغ کوه‌های ایران» (PDF). فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی جمهوری اسلامی ایران. ۱ تیر ۱۴۰۰. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱. 2. «کوه‌های ایران». ۱ تیر ۱۴۰۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ مه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۹. 3. علی مقیم، سلیم شالوم (۱۳۷۶). راهنمای صعود به قله‌های ایران. موسسه کتاب همراه. شابک ۹۶۴-۶۰۳۴-۴۶-۲. 4. اسماعیل‌زاده، فریدون. راهنمای صعود قله‌های بلند ایران (PDF). به کوشش کیومرث بابازاده. باشگاه کوهنوردی آرش. ص. ۴۰. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۶ اوت ۲۰۲۱. 5. نظریان، محمود (۱۳۹۶). گام‌هایی به سمت صعود (136 صعود یک روزه). نظری. ص. ۴۷. شابک ۶۰۰۲۸۹۷۲۸۳. • ن • ب • و بلندترین قله استان‌های ایران • دماوند (مازندران، ۵۶۰۹ متر) • سبلان (اردبیل، ۴۸۱۱ متر) • هزار (کرمان، ۴۵۰۱ متر) • قاش مستان (کهگیلویه و بویراحمد، ۴۴۵۹ متر) • خلنو (تهران، ۴۳۷۵ متر) • کلونچین (چهارمحال و بختیاری، ۴۲۲۱ متر) • سیالان (قزوین، ۴۱۷۵ متر) • شاه‌البرز (البرز، ۴۱۷۰ متر) • سن‌بُران (لرستان، ۴۱۵۰ متر) • شیرکوه (یزد، ۴۰۷۵ متر) • شاهان‌کوه (اصفهان، ۴۰۴۰ متر) • بل (فارس، ۳۹۶۵ متر) • شاه‌وار (سمنان، ۳۹۴۵ متر) • تفتان (سیستان و بلوچستان، ۳۹۴۱ متر) • گاوکشان (گلستان، ۳۸۱۳ متر) • کینو (خوزستان، ۳۷۴۷ متر) • سماموس (گیلان، ۳۷۲۱ متر) • کمال (آذربایجان شرقی، ۳۷۰۷ متر) • اورین (آذربایجان غربی، ۳۷۰۲ متر) • کوبری (همدان، ۳۵۸۶ متر) • دومیر (مرکزی، ۳۵۰۵ متر) • پراو (کرمانشاه، ۳۴۰۵ متر) • بلقیس (زنجان، ۳۳۵۰ متر) • شیرباد (خراسان رضوی، ۳۳۱۶ متر) • تشگر (هرمزگان، ۳۲۶۷ متر) • برف‌انبار (قم، ۳۲۲۴ متر) • زلیخا (کردستان، ۳۱۹۷ متر) • شاه‌جهان (خراسان شمالی، ۳۰۶۴ متر) • کان صیفی (ایلام، ۳۰۵۰ متر) • نایبند (خراسان جنوبی، ۳۰۰۵ متر) • بیرمی (بوشهر، ۱۹۶۸ متر) رده‌ها: • کوه‌های استان تهران • کوه‌های چهار هزار متری البرز • کوه‌های رشته‌کوه البرز • زمین‌چهرهای استان تهران • کوه‌های ایران • این صفحه آخرین‌بار در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵ ساعت ۰۲:۴۲ ویرایش شده است.