عشرت جویی

خوش‌گذرانی دنبال لذت بودن لذت‌طلبی عیاشی (بار منفی‌تر دارد) زندگی برای تفریح و لذت عشرت‌جویی عشرت‌جویی به معنای گرایش و تمایل فرد به جست‌وجوی لذت‌ها، شادی‌ها و خوشی‌های دنیوی است. این واژه بیشتر در متون ادبی و تاریخی به کار رفته و معمولاً به سبک زندگی‌ای اشاره دارد که در آن، لذت‌طلبی و خوش‌گذرانی بر مسئولیت‌ها و امور جدی زندگی اولویت می‌یابد. در برخی متون، عشرت‌جویی بار معنایی خنثی دارد و صرفاً به معنای بهره‌مندی از شادی‌های زندگی است؛ اما در مواردی نیز با بار منفی به کار می‌رود و به افراط در لذت‌طلبی یا بی‌توجهی به وظایف اجتماعی و اخلاقی اشاره می‌کند. در ادبیات کلاسیک فارسی، این واژه گاه در تقابل با زهد، پرهیزکاری یا مسئولیت‌پذیری قرار می‌گیرد و تصویری از فردی ارائه می‌دهد که عمر خود را در خوشی و سرگرمی سپری می‌کند.