باشنگ خیار بذر خیار تخمی

باشنگ. [ ش َ ] (اِ) . خیار بزرگ بود که جهت تخم گذارند و آنرا غاوش نیز گویند. (لغت فرس اسدی ). خیار بزرگی را گویند که شخصی بجهت تخم نگاهدارد. (انجمن آرای ناصری ). خیاری را گویند که برای تخم دارندش . (از شرفنامه ٔ منیری ). غاوشو. پاشنگ . خیاری بزرگ باشد که از برای تخم بنهند. (اوبهی ). خیاری باشد که آنرا بجهت تخم نگاه دارند و آنرا غاشی ۞ نیز خوانند. (فرهنگ جهانگیری ) : آن سگ ملعون برفت این سند را از خویشتن تخم را مانند باشنگ ایدرش بر جای ماند. منجیک (از فرهنگ اسدی).